دو هفته‌ی انتظار

میان انتقال جنین و آزمایش خون بارداری، حدود ده تا چهارده روز فاصله است. از نظر پزشکی، این فاصله یک ضرورت ساده است: هورمون بارداری باید به مقداری برسد که آزمایش خون بتواند با اطمینان آن را اندازه بگیرد. از نظر تجربه‌ی زیسته، این دو هفته اغلب دشوارترین بخش کل درمان است.

چرا دو هفته

پس از انتقال، جنین باید در دیواره‌ی رحم لانه‌گزینی کند و سپس شروع به ترشح هورمونی کند که آزمایش بارداری آن را می‌سنجد. اندازه‌گیری زودتر از موعد، عددی می‌دهد که نه می‌توان به مثبت بودنش اعتماد کرد و نه به منفی بودنش. به همین دلیل تاریخ آزمایش، پیشنهاد نیست؛ بخشی از درمان است.

چه چیزی طبیعی است

گرفتگی خفیف، نفخ، حساسیت سینه‌ها یا لکه‌بینی جزئی می‌توانند اثر داروهای حمایتی باشند، نه نشانه‌ی نتیجه. همین علائم در سیکل‌هایی که به بارداری رسیده‌اند و سیکل‌هایی که نرسیده‌اند، هر دو دیده می‌شوند. تفسیر آن‌ها به عنوان نشانه‌ی موفقیت یا شکست، تقریباً همیشه اشتباه از آب درمی‌آید.

آزمایش خانگی چرا زود است

در بسیاری از پروتکل‌ها، دارویی تزریق می‌شود که با همان هورمونی که تست خانگی می‌سنجد هم‌خانواده است. باقی‌مانده‌ی این دارو می‌تواند نتیجه‌ی مثبت کاذب بدهد، و لانه‌گزینی دیرهنگام می‌تواند نتیجه‌ی منفی کاذب بدهد. آزمایش خون در تاریخ تعیین‌شده، پاسخی است که به آن می‌شود تکیه کرد.

استراحت مطلق لازم نیست

پس از انتقال جنین، استراحت طولانی معمولاً ضرورتی ندارد و می‌توانید با رعایت توصیه‌های پزشک به فعالیت روزمره بازگردید. آنچه لازم است، ادامه‌ی دقیق داروهای حمایتی تا روز آزمایش است.

وقتی نتیجه منفی است

یک سیکل ناموفق پایان درمان نیست. هر سیکل اطلاعات بالینی می‌دهد: پاسخ تخمدان، کیفیت تخمک، روند لقاح، رشد جنین. پزشک بر پایه‌ی همین‌ها ممکن است دارو یا پروتکل را برای دوره‌ی بعد تغییر دهد. و اگر جنین منجمد مناسبی موجود باشد، ادامه‌ی درمان لازم نیست همه‌ی مراحل را از ابتدا تکرار کند.